interview

Financieel bestuurder Ber Bosveld vertrekt
‘Het gaat om de mensen. Altijd’

Als er iemand is die hart voor de zaak combineert met hart voor de huurder, dan is het Ber Bosveld (63). De bestuurder met de portefeuille Financiën, Verhuur en Wonen en Vastgoedbeheer vertrekt op 1 januari 2019 bij Ymere. Hij gaat zijn kennis en ervaring inzetten voor andere maatschappelijke organisaties én meer aandacht besteden aan zijn privéleven, waarin intussen een vijfde kleinkind op komst is. Hier kijkt Ber terug op drie momenten uit zijn achttien jaar bij Ymere. En er is een rode draad te zien.

Moment 1: 24 januari 2002

Ber Bosveld (bestuurder Zomers Buiten) slaat de eerste paal van de eerste sociale huurwoning op IJburg.
“Het weer was die dag zo slecht, dat de heimachine niet kon heien. Duco Stadig en ik hebben toen maar symbolisch op een piketpaaltje geslagen. IJburg was één grote kale zandvlakte. Voor Zomers Buiten, een kleine corporatie met 11.000 woningen, was het een bijzonder moment. Ik werkte er twee jaar en ik was toen wel over mijn eerste verwondering heen. Ik kwam van het Amerikaanse bedrijf Hallmark en herinner me dat ik paf stond bij een discussie over ‘onrendabele projecten’, zoals op IJburg. Hoe kon je in godsnaam een project doen waar je nooit iets aan zou verdienen?
We bouwden de eerste sociale huurwoning op IJburg. Later gingen we daar ook risicodragend – én rendabel – meedoen. Nog weer later ging Zomers Buiten op in De Woonmaatschappij, dat nog weer later fuseerde met Ymere. In IJburg werd veel gebouwd, en ook verder veranderde er veel. We zijn met name beter naar huurders gaan luisteren. Het paternalisme is verdwenen. We denken nu met mensen, niet vóór mensen. Wat in al die jaren niet veranderd is, is mijn drijfveer om iets wezenlijks aan de samenleving bij te dragen.”

‘Financiële sturing is belangrijk, maar mag niet de boventoon gaan voeren'

Ber Bosveld

Moment 2: voorjaar 2015

Ber Bosveld bereikt een akkoord met de Samenwerkende Huurdersorganisaties Ymere.
“Eind 2014 ben ik de overlegbesprekingen met onze huurderskoepel SHY gaan leiden. Begin 2015 ging het over de jaarlijkse huurverhoging. Dat waren altijd al bijzondere sessies, maar in 2015 nog eens extra. Het gesprek ging gepaard met schorsingen, met emoties. We presenteerden namelijk een nieuw idee: we wilden niet voor iedereen dezelfde huurhoging rekenen. De huurverhoging zou worden verdeeld over verschillende huurklassen. Wie meer huur betaalde, zou minder verhoging krijgen dan wie minder huur betaalde – rekening houdend met het inkomen van de huurder voor zover dat mogelijk was. Ook dat was toen nieuw. En een heikel punt, want in hoeverre mag een corporatie in de portemonnee van de huurders kijken?
Het werd een boeiend spel van geven en nemen. Natuurlijk ging de huurderskoepel eerst op de nullijn zitten. Maar ik moest de toekomst van Ymere in het oog houden, de ruimte voor investeren in onderhoud en nieuwbouw. In zo’n discussie spelen ook principes een rol: waar moeten de zwaarste lasten terecht komen? Mijn streven was altijd om die last zo eerlijk mogelijk te verdelen, met oog voor ons belang én voor de belangen van onze huurders. Uiteindelijk hebben we een goed resultaat bereikt: de SHY gaf een positief advies over de voorgenomen huurverhoging, en verdedigde het resultaat voor de achterban.’

‘Verduurzaming raakt steeds meer geïntegreerd in het denken van de hele organisatie’

Ber Bosveld

Moment 3: ergens rond 2014

Ber Bosveld gaat op bezoek in Haarlem bij een mevrouw met een hulphond.
“Verschillende keren per jaar ging ik eropuit, om mee te lopen met een van onze servicemonteurs of op een andere manier onze huurders te ontmoeten. Ik vond het mooi om ergens over de drempel te stappen en te zien wat wij écht betekenen als sociale verhuurder. De ene keer krijg je dan veel lovende woorden, de andere keer is het… shit ophalen. Ja, dat hoort erbij. Je kunt het nooit altijd voor iedereen goed doen.
Eén keer was ik in Haarlem bij een mevrouw met een hulphond. Ze woonde als huurder in een appartementencomplex met een vereniging van eigenaren. Over haar leven én over Ymere was ze zonder meer positief, maar ze vertelde me wel dat ze precies wist wanneer ze het snelst werd geholpen: als ze opbelde namens de VvE, en niet als Ymere-huurder. Daar zijn we dus nog steeds mee bezig: hoe kun je dat goed op elkaar afstemmen?
Ik heb altijd geprobeerd de grote lijnen van het bestuur te verbinden aan de dagelijkse realiteit van de huurders. Kleine besluiten kunnen grote gevolgen hebben. Ik heb dat altijd voor ogen gehouden: financiële sturing is belangrijk, maar mag niet de boventoon gaan voeren. Het gaat om de mensen. Altijd.’

© Ymere

Delen